Teatr - podróż w głąb siebie

10-12-2008 10:49, Życie codzienne - kott

(Praca konkursowa)

Kilka bezdomnych psów, półmrok i pustka. W oddali słychać wołanie o pomoc. Po czasie można zorientować się, że jakaś mała dziewczynka właśnie została gwałcona. Czuć ten wstyd i przerażenie w powietrzu. Nie widać już łez, rozkruszyły się o lodowate spojrzenie starszego, siwiejącego mężczyzny. Świadkowie oddychają głęboko – cóż mogli zrobić? Zapłacili za bilety około 15 złotych, więc siedzieć trzeba, mimo że ogarnia strach.

Teatr jest jedną z najpopularniejszych form sztuki, która funkcjonuje praktycznie od zawsze. Jednak większość z nas nigdy nawet w nim nie była (przynajmniej nie z własnej woli). A przecież czym jest teatr, jeśli nie kontynuacją naszego własnego życia? Jego czasem lepszym, czasem gorszym, ale uzupełnieniem? Rozwija naszą samoświadomość, wyostrza sposób postrzegania tego, co nas otacza. Łączy w sobie muzykę, fotografię, słowo..., ciało... 

Od momentu, kiedy pierwszy raz stanęłam na deskach teatru -  zmieniłam nastawienie do ludzi, ich problemów, nawet do... dramatów, które opracowujemy w szkole. Ogólnie rzecz ujmując, rozwinęłam w sobie zdolność postrzegania spraw powierzchownie nudnych jako nad wyraz interesujące i przydatne. A mogłoby się wydawać, że zwykły szkolny teatr jest tylko "tandetnym" wymysłem nauczycieli...

Taki sposób spędzania czasu obfituje w wiele satysfakcji z samego siebie. Pokonujemy strach, nieśmiałość, nie boimy się otwierać na kwestie, które od zawsze wydawały nam się obce... A przede wszystkim podnosimy efektywność w pracy i solidność w działaniu! 

Posługując się fragmentem wiersza M. Świetlickiego powiem tylko jeszcze na zakończenie, że teatr to nie jest "kolejna podróż po nic, aby zadowolić obcych obecnie ludzi", to jest podróż ponadczasowa, dotycząca sfer indywidualnych i zahaczająca o tematy tabu, tematy intymne... Podróż w głąb siebie! Także nie zastygając w wszechobecnym w dzisiejszych czasach marazmie - nie wstydźmy się siebie i próbujmy uczestniczyć w każdej formie dobrego! spędzania czasu. Pamiętajmy o tym, że każdy z nas uczestniczy w tak zwanym teatrze mundi, i żeby nie stać się marionetką w rękach własnego losu, korzystajmy z tego, że nasze pomysły i priorytety mogą stać się ważne nie tylko dla nas... 

[tytuł pochodzi od redakcji]

Komentarze